به تماشا سوگند....و به آغاز کلام...

بیا تا نترسم من از شهر هایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است...

ساده باشیم....چه در باجه یک بانک ، چه در زیر درخت...

یاد من باشد که تنها هستم ...

                                       و ماه بالای سر تنهایی است.

کار ما شاید اینست که در افسون گل سرخ شناور باشیم...

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تر است...

گل شبدر چه کم از لاله ی قرمز دارد؟

                                               صدا کن مرا... صدای تو خوب است...

پ.ن 1: افکار گونی مانند داشتن....تنوعه...نه؟

پ.ن 2 : عکسه ماله 23 فروردین امسال و درکه است.

                               من نیستم.

"خانه دوست كجاست؟" در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

"نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي:
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي‌پرسي
خانه دوست كجاست."

پ.ن : سریال نشانی رو می بینین؟؟

این همون آدرس نقشه ی گنج است....و گنج ما دوست است...

پس ...

به نام دوست...

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

                 نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم

                که از خاک گلویم سوتکی سازد،

                       گلویم سوتکی باشد،بدست کودکی گستاخ و بازیگوش

                                      و او یکریز و پی در پی

                 دم خویش را بر گلویم سخت بفشارد

                                 و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد،

                بدین سان بشکند در من،

                                                         سکوت مرگبارم را....

                                                                              "دکتر شریعتی"