|
جهان ،یک شکفتن است.
آن قطره ی آب که بر صخره می چکد،
این دانه که از زمین سر می زند ،
این ماهی که در دل دریا می رقصد،
آن آفتاب که بر عالم می تابد،
آن پرنده که در آسمان پرواز می کند،
همه سرود رفتن سر داده اند،می گویند می رویم تا بمانیم.
حتی آن گلی که در خزان پژمرده می شود،
آن دانه ای که در خاک می روید،
در رستخیزی جدید و تحولی دیگر،می شکفند ،جان می گیرند
طلوع می کنند و از خاک بر می آیند.
جهان -از ذره های اتم تا کهکشان های بزرگ- می روند ،
به سوی او،او که آن ها را به سوی خود می خواند،
او که باقی و جاودانه است.
او جهان را برای جاودانگی آفرید ، برای حیات ،
برای زیبایی! برای خود که عین حیات ، زیبایی و بقاست.
آن روز که خدا اولین خشت بنای عالم را نهاد،
گل آن را با محبت خود آمیخت
و چنین شد که تمام ذرات هستی رو به سوی آورد.
* دین و زندگی - دوم دبیرستان - درس دوم |
